Het is 16 december, klokslag 02:00 uur in de nacht als mijn gsm afgaat, Romy belt. Als ik opneem hoor ik haar man Tim; ‘Het gaat nu best snel, ik denk dat het tijd is dat je deze kant op komt.’ Ik spring uit bed, mijn cameratas staat al klaar, ik smeer snel nog wat boterhammen en stap in mijn auto. Mijn navigatie geeft aan dat ik om 4:59 uur aankom in Rotterdam. Ga ik het redden… let’s go! 

Als om 05:00 uur de voordeur opent word ik begroet door de verloskundige, ‘je bent op tijd, alles is nog ‘rustig’.’ De kerstboom straalt in het midden van de woonkamer, als enige lichtpunt verraadt het dat er iets gebeurt in het huis maar voor de rest is het huis gevuld met rust. Allesbehalve waar natuurlijk, want boven wordt er keihard gewerkt door Romy, bijgestaan door Tim die de spanning in het lijf van Romy verzacht met een lieve aanraking en geruststellende woorden. Tussen de weeën door begroet ze me met een lach en is ook bij haar opluchting te zien dat ik het heb gered. 

Het is de tweede geboorte die ik mag en kan vastleggen van mijn lieve vriendin en weer zo bijzonder. Vaak krijg ik een verbaasde reactie van mensen als ik vertel over de geboortes die ik al heb mogen fotograferen. ‘Apart’ is ook vaak een antwoord hierop, haha. Ik moet altijd lachen want de verbazing en het ongemak staat geschreven op de gezichten. 

Waarom zou je foto’s laten maken van de geboorte van je kind? Wat doe je daar nou mee achteraf? Die foto’s kun je toch nooit aan iemand anders laten zien en dan heb je naast dat je het al zwaar genoeg hebt ook nog een camera op je gericht. 

Maar lieve mensen, waar het ook bij deze bijzondere gebeurtenis om gaat, zijn de kleine momentjes tussendoor. Want als we bij bruiloften weleens zeggen, je leeft in een roes, je wordt geleefd, dan kan ik je één ding met zekerheid zeggen. Dat is bij een bevalling nog 10 keer meer het geval. Die lieve aanraking en geruststellende woorden van je partner glijden langs je heen, je bent zo gefocust op je lijf en je kindje dat de rest een grote waas is. En als partner zie je een kant van je vrouw die je nog nooit eerder hebt gezien, verbazing, zorgen, trots, hulpeloosheid, liefde, allemaal gevoelens die door je hoofd schieten en onbewust zichtbaar zijn op je gezicht. En als het dan eindelijk zover is, jullie je kleintje bijna gaan ontmoeten, dan stappen jullie in de grootste rollercoaster die er bestaat, en die komt pas tot stilstand als jullie kleintje op je buik ligt. De emoties die dan loskomen… zijn … on-be-schrijfelijk, machtig en zo PUUR. 

Dit is, oprecht, het mooiste wat je als fotograaf kunt vastleggen. Alle perfectie overboord, want joejoe, daar ga je als koppel op dit moment echt niet aan denken, gewoon voelen wat je voelt, ontlading, geluk, liefde, intense liefde…

Op 16 december 2025 om 11:07 uur was deze ontlading er bij Romy en Tim. Ze sloten hun lieve kleine Freek in hun armen en de wereld stond voor heel even stil… pure liefde… wat machtig mooi en bijzonder om te mogen aanschouwen en vast te leggen op beeld. 

Het is bijna niet te omschrijven maar het verhaal van een geboorte, de momentjes die tussendoor gebeuren, het moment zelf maar vooral de ontlading en ontmoeting erna zijn zo ongelofelijk bijzonder om te fotograferen en om achteraf op terug te kunnen kijken. We hebben de geboortes van onze zoontjes ook beide laten vastleggen op beeld, door lieve vriendin en fotograaf Romy, en daar zijn we achteraf zo blij mee. Tijdens de bevalling zelf merk je daarnaast niets van een extra persoon in de kamer en is er op een subtiele en onopvallende manier gefotografeerd. Een oprechte reactie van mij toen ik na een geboorte thuis kwam nam ik een paar jaar geleden op in mijn stories. (zie beeld) en om niet alleen vanuit fotograaf-zicht te spreken deel ik ook een reactie van een mama en papa waarvan ik de geboorte van hun kindje heb mogen vastleggen.